Egzekucja komornicza krok po kroku: wniosek, koszty, zajęcia

Egzekucja komornicza zaczyna się od wniosku wierzyciela złożonego do komornika wraz z tytułem wykonawczym, czyli orzeczeniem zaopatrzonym w klauzulę wykonalności. Komornik zawiadamia dłużnika o wszczęciu postępowania i szuka majątku: rachunków bankowych, wynagrodzenia, ruchomości, nieruchomości. Opłata egzekucyjna wynosi 10 procent wyegzekwowanej kwoty i obciąża dłużnika, a spada do 3 procent, jeśli ten zapłaci komornikowi w ciągu miesiąca od zawiadomienia.

Ten wpis prowadzi przez całą ścieżkę z perspektywy wierzyciela, który ma już wyrok albo nakaz zapłaty, ale dalej nie ma pieniędzy. Pokazujemy, co dołączyć do wniosku, co komornik może zająć, gdzie są kwoty wolne i co robić, gdy egzekucja okazuje się bezskuteczna. Stan prawny na lipiec 2026 roku.

Warunek wstępny: tytuł wykonawczy

Komornik nie ocenia, czy dług istnieje. Działa wyłącznie na podstawie tytułu wykonawczego, czyli tytułu egzekucyjnego opatrzonego klauzulą wykonalności. Tytułem egzekucyjnym jest najczęściej prawomocny wyrok, nakaz zapłaty, ugoda zawarta przed sądem lub mediatorem albo akt notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji.

W większości spraw sąd nadaje klauzulę z urzędu i przesyła dokument wierzycielowi. Jeśli tak się nie stało, składasz wniosek o nadanie klauzuli do sądu, który wydał orzeczenie. Nakaz zapłaty z elektronicznego postępowania upominawczego działa inaczej: klauzula nadawana jest automatycznie, a do komornika przekazuje się dane sprawy z systemu, bez papierowego odpisu.

Krok po kroku: od wniosku do pieniędzy

Najważniejsza rzecz w tym procesie dzieje się w punkcie drugim. Im więcej konkretów o majątku podasz we wniosku, tym szybciej postępowanie ruszy. Numer rachunku bankowego, nazwa pracodawcy, marka i numer rejestracyjny samochodu, adres nieruchomości: każda z tych informacji oszczędza tygodnie. Jeśli nie masz żadnej, możesz zlecić komornikowi poszukiwanie majątku za 100 zł.

Ile kosztuje komornik i kto za to płaci

Zasada jest korzystna dla wierzyciela: koszty egzekucji ponosi dłużnik i są one doliczane do jego zadłużenia. Opłata stosunkowa wynosi 10 procent wyegzekwowanego świadczenia. Jeśli dłużnik zapłaci komornikowi w ciągu miesiąca od zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłata spada do 3 procent, nie mniej niż 150 zł.

Wierzyciel może zostać obciążony kosztami w jednej sytuacji: gdy sam doprowadził do niecelowego wszczęcia egzekucji, na przykład skierował ją mimo wcześniejszej zapłaty, albo gdy umorzył postępowanie na własny wniosek. Dlatego przed złożeniem wniosku warto sprawdzić historię rachunku i korespondencję.

Co komornik może zająć i gdzie są granice

Egzekucja z rachunku bankowego jest najszybsza, ale nie sięga wszystkiego. Kwota wolna od zajęcia wynosi 75 procent minimalnego wynagrodzenia i w 2026 roku daje 3 604,50 zł w skali miesiąca. Środki powyżej tej granicy komornik może przekazać wierzycielowi.

Przy wynagrodzeniu za pracę reguła jest inna. W przypadku zwykłych długów komornik może zająć maksymalnie połowę pensji, a kwota wolna odpowiada minimalnemu wynagrodzeniu netto. Przy długach alimentacyjnych limit rośnie do 60 procent i kwoty wolnej nie ma. Umowa zlecenia bywa traktowana jak wynagrodzenie ze stosunku pracy, jeżeli jest świadczeniem powtarzalnym stanowiącym jedyne źródło dochodu.

Spod egzekucji wyłączone są między innymi świadczenia alimentacyjne, świadczenia rodzinne i wychowawcze, dodatki pielęgnacyjne, a także przedmioty urządzenia domowego niezbędne dłużnikowi i narzędzia potrzebne mu do pracy zarobkowej. Popularne przekonanie, że komornik zawsze zabiera telewizor, rozbija się właśnie o ten katalog.

Gdy egzekucja jest bezskuteczna

Jeśli komornik nie znajdzie majątku, umarza postępowanie i wydaje postanowienie o bezskuteczności egzekucji. To nie oznacza, że dług znika. Postanowienie ma trzy praktyczne zastosowania.

Po pierwsze, pozwala zaliczyć wierzytelność do kosztów uzyskania przychodu i odzyskać podatek zapłacony od faktury, która nigdy nie została opłacona. Po drugie, jest podstawą wpisu dłużnika do rejestru dłużników niewypłacalnych i do biur informacji gospodarczej. Po trzecie, przy spółce z ograniczoną odpowiedzialnością otwiera drogę do pozwania członków zarządu, którzy odpowiadają osobiście, gdy egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna.

Egzekucję można też wszcząć ponownie, gdy pojawi się informacja o nowym majątku. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem przedawnia się po sześciu latach, a każde wszczęcie egzekucji ten bieg przerywa.

Jak nie dojść do tego etapu

Egzekucja jest ostatnim ogniwem i zarazem najdroższym w kategoriach czasu. Firmy, które odzyskują należności sprawnie, robią dwie rzeczy wcześnie: wysyłają wezwanie do zapłaty od razu po terminie, zamiast czekać kwartał, i nie pozwalają, żeby zaległości jednego kontrahenta urosły do poziomu, przy którym jego upadłość zabiera ze sobą także ich płynność.

Jeżeli problemem jest nie tyle nieuczciwość klienta, co odległy termin płatności, część przedsiębiorców zamiast czekać sprzedaje niezapłaconą fakturę i odzyskuje gotówkę wcześniej, zostawiając odzyskiwanie należności po stronie nabywcy wierzytelności. To rozwiązanie dla faktur, które są bezsporne, a nie dla długów, które trafiły już do sądu.

Gdy do sporu już doszło, drogę od wezwania przez nakaz zapłaty do tytułu wykonawczego opisujemy na stronie o tym, jak przygotować pozew o zapłatę. Stała pomoc w umowach i windykacji mieści się w ramach obsługi prawnej firm, a treść samego pierwszego pisma omawiamy we wpisie o tym, jak napisać wezwanie do zapłaty.